Örnekler ve olasılıklar sınırsızdır ama kişiye özeldir. Kişinin o anki durumuna, duygu durumuna spesifiktir. İhtiyacı olan kişiye ihtiyacı olan alanda ihtiyacı olduğu oranda yansır.
Yetişkinler gündelik hayatta çocuklara göre daha fazla analitik düşünürler ve yaşamı daha fazla mantık beyni ile algılarlar, eleştirip mukayese ederler, ölçer ve bierler, ayıklarlar, ayrıştırırlar, kategorize ederler, sıralarlar, elerler, sınırlar çizerler… Daha fazla imkânsızlar ve mümkünsüzler vardır. Ama duygusal beyin sadece odaklanır, hisseder, yapar, çözer, üretir. “İmkansız!” yerine “Belki!” der, “Mümkünsüz!” yerine “Acaba!” der. Kişiye daha fazla seçeneğin, çözümün, farklı olasılıkların, farklı bakış açılarının var olduğunu hissettirir.
Bu nedenle masallarda direkt kelimeler ve sözcükler yerine sembol ve şablon bir dil vardır. Aynı masaldan aynı kişi farklı zamanlarda farklı sonuçlara ulaşabilir.
Veya aynı masalı aynı anda dinleyen arklı kişiler, farklı mesajlara ulaşabilirler.
İlk okuduğunuzda veya duyduğunuzda size saçma ve sığ gibi gelenler bir masal onu dinlediğinizde hissettiğinizde, onunla bağ kurmaya başladığınızda, onun size söylemek istediklerini söylemesine izin verdiğinizde tahmin edebileceğinizden çok fazlasını söyler.
Farklı bakış açılarıyla bakabilme yeteneğimizi geliştirirler. Kendimize ve etrafımıza, etrafımızdakilere karşı farkındalığımızı arttırırlar, iliklerimizi onarırlar. Yaşamı siyah veya beyaz olarak görmekten ya hep ya da hiç olarak algılamaktan vazgeçeriz. Başkalarının ayakkabılarıyla yürümeye başlarız. Masalla empati yeteneğimizi de geliştirirler.
Bireyselleşen bir dünyada yaşıyoruz ama hala bir birimze bağlantı halindeyiz. Bağa kurmaya ihtiyaç duyuyoruz, bunu görmek ve kabul etmek zorundayız. Son dönemlerde yaşamakta olduğumuz pandemi sürecindeki izolasyonların ve sosyal hayattaki kısıtlamaların bu durumu biraz daha fark etmemizi sağladığını düşünüyorum. Bu noktada biraz masal okumak yerine masal anlatmaya da değinmek istiyorum. Masalı yazılı bir metinden okuduğumuzda masalda anlatılanları biliriz, birisi bize okuduğunda duyarız, biz okuduğumuzda söylemiş oluruz. Ama masal bize anlatıldığında veya biz birine, birilerine masal anlattığımızda bağ kurmaya ve anlamaya başlarız. Masal anlatmak bağ kurmaktır. Kendimizle, çevremizle, masalla, yaşamla bağ kurmaktır. Bağ kurmak isteyen ve bağ kurmak için çaa gösteren herkes masal anlatabilir. Bağ kurmadan anlatamayız, sadece söylemiş oluruz. Bu nedenle masal anlatmaya ve anlatılmaya her yaşta ve özellikle yaşadığımız dönemde daha fazla ihtiyacımızın olduğunu düşünüyorum.
